Yüzmede omuz, vücudun ilerlemesini sağlayan ana eklemdir. Bir yüzücü sezon boyunca yüz binlerce kulaç atar; bu tekrar sayısı, teknikteki ve omuz çevresi kas dengesindeki küçük hataları bile büyütür.

Ağrı çoğu zaman tek bir antrenmanda başlamaz. Yük birikir, doku toparlanmaya yetişemez ve bir noktada omuz artık sessiz kalmaz. Bu yüzden "ne zaman başladı" sorusunun cevabı genellikle "tam hatırlamıyorum" olur.

Değerlendirmede skapula kontrolü, omuz iç ve dış rotasyon aralığı, rotator manşet kuvveti ve gövde stabilitesi birlikte incelenir. Sorun çoğu zaman omzun kendisinde değil, onu taşıyan zincirdedir.

Tedavi, ağrıyı azaltmakla başlar ama orada bitmez. Kalıcı sonuç, kaçırılan kuvvetin geri kazanılması ve teknik yükün kademeli olarak artırılmasıyla gelir.

Spora dönüş kararı bir takvim sorusu değildir. "Altı hafta doldu" cümlesi, dokunun hazır olduğunu göstermez; yalnızca zamanın geçtiğini gösterir.

Birincisi ağrısızlık: sporcu, branşına özgü hareketleri ağrı olmadan yapabilmelidir. İkincisi eklem hareket açıklığının karşı tarafla karşılaştırılabilir olması.

Üçüncüsü kuvvet: sağlam tarafa göre belirgin bir kuvvet farkı kalmamalıdır. Dördüncüsü fonksiyon: sıçrama, dönüş, itme gibi branşa özgü testlerin geçilmesi.

Beşincisi ve en çok atlananı güven. Sakatlığın tekrarlayacağından korkan bir sporcu, korunma refleksiyle hareket eder ve bu yeni bir sakatlığın zeminini hazırlar.

Masa başında geçen saatler, boyun ve bel ağrısının en sık sebeplerinden biri. İyi haber şu: düzeltilmesi gereken şeylerin çoğu birkaç dakikalık ayar meselesi.

Ekranın üst kenarı göz hizasında olmalı. Daha alçak bir ekran, boynu saatlerce öne eğik tutmanıza sebep olur; bu da boyun kaslarının taşıdığı yükü katlar.

Ayaklar yere tam basmalı, dizler yaklaşık doksan derece açıda olmalı. Ayakları havada kalan biri, farkında olmadan öne kayar ve bel desteğini kaybeder.

En önemlisi ise hiçbir oturuşun kalıcı olmadığıdır. En iyi postür, bir sonraki postürdür; yarım saatte bir ayağa kalkmak, mükemmel bir sandalyeden daha çok işe yarar.